Elias Canettinin bu parça vasitəsilə irəli sürdüyü arqumentlər sosial psixologiya, sosiologiya və fəlsəfə baxımından əsasən tamamilə doğrudur və bəşəriyyətin əsas sosioloji xəstəliklərindən birinə toxunur.
Canetti burada kütləvi davranışın və sosial rolların kökünü açır. Gəlin elmi və fəlsəfi müstəvidə buna nəzər salaq:
* Sosial Maskalar (Persona) Konsepsiyası: Karl Yunq (Carl Jung) və sosioloq Erving Goffman (“Gündəlik həyatda özünü təqdim etmək”) sübut etmişdilər ki, insanlar cəmiyyət içində müəyyən “maskalar” (personalar) taxırlar. Mətndə insanların güzgü qarşısında vaxt keçirməsi və başqalarının simalarını izləməsi məhz bu sosial teatrın, xarici görkəmə verilən qeyri-adi dəyərin elmi təsviridir.
* Təsdiq Axtarışı və Narsisizm: Psixologiyada insan öz dəyərini başqalarının baxışları vasitəsilə ölçməyə meyllidir (J. Lacan-ın “güzgü mərhələsi” və ya Çarlz Kulinin “güzgü-mən” nəzəriyyəsi). İnsanlar daxili boşluqlarını və ya qeyri-sabitliklərini ört-basdır etmək üçün tez-tez sosial statuslarını, geyimlərini və “üstünlüklərini” kütlə içində nümayiş etdirməyə ehtiyac duyurlar. Canettinin “bunu isbatlamaq üçün insan arasına çıxmalı olurdular” fikri məhz bu mexanizmi vurğulayır.
* Kütləvi İllüziya və Fərdi Ayrıseçkilik: Canetti kütlə psixologiyasının və hakimiyyət dinamikasının ən böyük tədqiqatçılarından biridir (onun əsas şah əsəri Kütlə və Hakimiyyətdir). O, kütlənin məntiqsizliyini, insanın kütlə içində fərdiliyini itirərək başqalarını təqlid etməsini dərindən bilir və bu parçada həmin tənqidi satirik şəkildə ortaya qoyur.
Nəticə olaraq: Canetti burada haqlıdır. O, cəmiyyətin səthi, nümayişkaranə və ego-mərkəzli tərəfini qrotesk şəkildə ifşa edir. İstirahət günlərini belə daxili hüzur və sükutla deyil, başqalarına görünmək, status yarışına girmək üçün sərf edən cəmiyyət modeli əslində müasir sosial medianın da təməlində dayanan mexanizmdir.